Elk werk wordt de bron van een nieuw werk: schilderkunst, fotografie en digitale hercompositie.
Artistieke werkwijze
Een fragment is geen onvolledig deel van het werk, maar een mogelijk werk op zich.
Mijn werk ontstaat uit een proces van voortdurende transformatie. Elk werk wordt de bron van een nieuw werk, in een cyclus waarin schilderkunst, fotografie en digitale hercompositie voortdurend met elkaar in dialoog gaan.
Het vertrekpunt is een groot origineel schilderij. Daarna fotografeer ik details ervan: fragmenten die ik kies om hun visuele en emotionele kracht. Die fragmenten worden vergroot, herschikt, gecombineerd met andere beelden of natuurlijke elementen en vervolgens digitaal bewerkt. Sommige details worden op hun beurt het onderwerp van een nieuw schilderij.
Dit proces kan zich eindeloos herhalen. Elk fragment draagt de mogelijkheid van een zelfstandig werk in zich, en elk werk draagt de kiem van een toekomstige transformatie.
De metafoor van het domino maakt deze opeenvolging van beelden eenvoudig te volgen, maar mijn werkwijze gaat verder: ze verkent visueel geheugen, metamorfose, fragmentatie en wedergeboorte. Het werk is geen vast object meer, maar een organisme in voortdurende evolutie.
Ik zie schilderkunst als een levende materie die zichzelf kan vernieuwen. Door bepaalde details af te zonderen, te vergroten, te herschikken en opnieuw te schilderen, breng ik werelden aan het licht die in het oorspronkelijke beeld verborgen bleven. Elke reeks is een visuele kaart van een evolutief proces, waarin de oorsprong aanwezig blijft terwijl ze voortdurend verandert.
Evolutief fragmentisme
Een schilderij, zijn fragmenten en de werken die eruit ontstaan. Elk beeld draagt het volgende in zich.
Domino Process – Evolutieve fragmenten
Een schilderij maken, een fragment uitsnijden, het draaien, het omkeren: het proces in vier gebaren.
Het grote portret en zijn fragmenten: rood, geel en blauw dat van het ene schilderij naar het andere reist.
Geschilderde gezichten, fragmenten en bedrukte stoffen, met een foto van een bos en een hek.
Verfrommeld plastic, een diep geplooid doek en groene verf die een bloem wordt.
Getekende silhouetten, een omgedraaid doek: de achterkant wordt de voorkant, tot aan de installatie.
Reisdagboeken
Elke reis wordt een domino: technieken die elders geleerd zijn, foto's ter plaatse genomen, en fragmenten die terugkeren naar het atelier in België.
Senegal → Marokko → België
In Senegal, de batik: was, penseel en indigobad, samen met een ambachtsman. De details die daar gefotografeerd zijn, worden op stof gedrukt en daarna in het atelier overschilderd. Aan de ene kant het doek, aan de andere kant de stof en het kostuum.
Van schilderij tot kledingstuk
Het grote doek verlaat de muur en wordt een kledingstuk.
Het rood-oranje doek wordt Afrika, landt op de badhanddoek en valt dan in facetten uiteen op het T-shirt.
De bloem op het doek valt uiteen in fragmenten en landt dan op het T-shirt.
Dominospel
De domino's van mijn eindwerk van het zesde jaar, voorgesteld in de les kunstgeschiedenis aan de École des arts de Braine-l'Alleud.
Een schilderij brengt fragmenten voort, die op hun beurt andere schilderijen voortbrengen. De film volgt dat pad, seizoen na seizoen.
Fabienne Penninck
Biografie
Schilderen heeft altijd deel uitgemaakt van de wereld van Fabienne Penninck, maar de coronaperiode was bijzonder inspirerend. Ze maakte toen ook videomontages op basis van haar schilderijen.
Haar werk wordt gekenmerkt door een uitgesproken gebaar: penseel-, mes- en borstelstreken, uitwissen, spatten… Snelheid en spontaniteit in de beweging, het belang van de materie, werken met licht en kleur, geïnspireerd door de natuur, de zee en haar prachtige zonsondergangen.
Als jazzsaxofoniste aan de Academie van Tubize sinds vier jaar vindt ze in de muziek de improvisatie die haar gebaar voedt. De muziek komt ook in haar schilderkunst terug via een trillend gebaar, met steeds gedurfdere en spontanere penseelstreken: pure improvisatie en experimenteel loslaten, ook in het portret. Door de keuze van textuur en drager spreekt haar schilderkunst ook de tastzin aan.
De artistieke praktijk van Fabienne Penninck steunt op een dialoog tussen schilderkunst, fotografie en digitale hercompositie. Haar werk onderzoekt hoe beelden veranderen, via een proces dat ze evolutief fragmentisme noemt (fragmentisme évolutif). Vertrekkend van originele schilderijen maakt ze nieuwe werken door details af te zonderen, ze te herinterpreteren en ze te laten evolueren naar nieuwe vormen. Haar aanpak bevraagt de relatie tussen het fragment en het geheel, tussen het werk en zijn metamorfose.
Artistieke loopbaan
Residentie in het cultureel centrum Jacques Franck (2020), het Oratorium van Ishango, Le Delta, Namen (2022) en The EGG Brussels met de Fabrice Mukuna Band (2025).
In de les kunstgeschiedenis aan de École des arts de Braine-l'Alleud stelt Fabienne Penninck haar eindwerk van het zesde jaar voor aan haar medestudenten en professor Anne Deliège. Het bedrukte doek wordt ontvouwd, opgetild en omgedraaid. De achterkant wordt de voorkant.
Contact
